Mbi krye t’Burrit si kurorë me dritë.
Mbi ballin mbushur nga hallet e historisë.
Ti Plis.., simbol qëndron mbi përjetësitë.
Jo vetëm si punim, i duarve të mjeshtrisë.
Ti Plis.., vula që na emërton Shqiptarë.
Linde nga plugu në arën me drithë.
Formën e zgjodhe nga malet e lartë.
Gjysmë elips, që mbart vetë mrekullitë.
Rrënjë e pellazgut mbi tokat e Ilirisë.
I bardhë si bora që shkëlqen në mëngjes.
Simbol i nderit, i shpresës, burrërisë.
Në kuvend burrash, ku flitet me besë.
Ti Plis.., jepje fjalën pas gjakut të derdhur.
I pastër si drita në dasma e gëzime.
Në pajtim gjaqesh me dorë pa u dridhur.
U bëre mburojë, kur shikoje rreziqe.
Qëndron gjysëm elips, në Kosovën e rrafshtë.
Në luftë e tmerr, me shekuj bese.
N’Tiranë e përreth, je rrafsh i sheshtë.
E gjer në Labëri me majë qëndrese.
Te kombi i vjetër prej autoktonisë.
Nuk je veshje, as thjeshtë një kujtim.
Je trashëgim, vlerë e lashtësisë.
Se ti Plis.., je kurorë mbretërore e vendit tim.