Të pashë… ishe po ti,
po ajo mimikë e njohur,
e njëjta buzëqeshje,
kishte ndryshuar vetëm shikimi.
Ishte errësuar ngjyra e syve,
bërë e thellë, e trishtë, e pajetë.
U mundova të hyja në thellësinë e tyre,
por u ktheva shpejt, që të mos mbytesha.
Ah, sa paske ndryshuar!
Tani s’më duket më e njëjtë as buzëqeshja.
Ishte e rreme, një çast i përjetshëm,
një maskë që fshihte gjithçka.
Ti nuk je më ti.
E gjithë bota e ndryshoi
brishtësinë e një gruaje.