Nga malli mu turbullua shikimi.
Sytë dete ngritën për një çast shtrëngatën.
Kafenë e errët si nata fillova ta pija.
Kujtimet me muret e trurit u përplasën.
Për dreq nga syri lot i kripur rrëshqiti
Mbi buzët e plasaritura si sahara u ndal.
Mbi supin e zhveshur ra një gjethe e tharë
Sa kohë ,sa vite një jetë pa u parë…
Vazhdoja në heshtje të pija kafen.
As shije as aromë asgjë nuk ndjej.
Pres shirat e vjeshtës të lajnë kujtimet
Mes ditëve gri veç paqe dua të gjej..