Sa shi ka rënë në atdheun tim!
Sa re të zeza ,as qielli si do më
U mbushën lumenjtë,tani s’ka më kthim
E zaptuan tokën, padrejtësinë e zunë nën të.
U mbushën lumenjtë,dhe deti ngriti duart lartë
U dorëzua deti,shtrati i tij ishte i prerë
Deti s’duronte më dhimbje dhe gjak
Dallga e tij, kryqëzoi rrufetë.
U derdhën lumenjtë grykave ku mbretëronte errësira
Futur nëpër kapilar, deri në ashtë
Deri atje mbretëronte dhimbja
Përballë ku qejfet,shtruar gjakun si kashtë.
Lumenjtë e zemërimit,si mbyllin grykat
Të gjitha degët lidhur duart në lumë
Lumi nuk ndalet,nuk i njeh më frikërat
Dhimbjen hedhur sipër si gunë.
I këputi digat,bllokoi çdo hidrovorë
Zemërimi ka vënë jetën përpara
O sot, o kurrë,liria bërë gati për kurorë
Liria bërë gati nuse,po pret atdheun ta marrë.