Arjana Fetahu Gaba-Ëndërra e parë e emigrantit

​Do të vijë një ditë nga ato ditët,
Kur sytë kisha plot me gaz;
Se sot të ndrydhur e kam dritën,
Dhe shpirtit i rritet një maraz.
​
Çdo qelizë më merrte hov,
Në hapin që e tundte dhenë;
Unë isha ashtu sikur thonë:
Gur i rëndë, dembabadem!
​
Me sytë që m’plaken mbas çdo vjeshte,
Me zemrën që e re më mbet,
Në dashtë Zoti, do të kthehem
Tokës sime që më pret.
​
T’i shkoj vendlindjes ku jam rritur,
E para ëndërr e mërgimtarit;
U vyshk shtëpia duke pritur,
Dhe nëna plasi nga të qarit!
​
Gjithë këtë brengë do ta lë pas,
S’mi bëjnë mirë zemrës këto mallëngjime;
Shpirtit më vjen të ulëras:
Ç’kuptim pa “Ty ” kjo bota ime?