Në këtë buzëmbrëmje nëntori,
i çova një e nga një
andrrat ndër mend.
Mahnija e luleve
faqet s’mi mori,
shkundur e përhumbur,
pranverës plot shend.
E ashtu e ashkët,
si turr me ardhë vera,
u shllana me ranë e me det.
Në pritje të buzëmbramjes,
ku rrezet largohen,
do ngjyjë penën piktori
n’perëndim të qetë.
Në vjeshtën e vreshtave,
kur pemët marrosen,
shtrova gosti për ditët e saj.
Një puthje në ballë,
me frymë kraharori,
më zverdhej si gjethet
që binin pastaj…
Dhe stina largohet
pa zhurmë e pa ngut,
me një hap prej mikeje të vjetër.
Duke ma lënë në prag
të bardhën e mjegullt
që ende s’e din
misterin e një dite tjetër.