N’krye temin janë zgju do re,
e një rrebesh më vlon mu në shpirt,
ka rast kur shpirti përshkue n’pe,
m’ndal frymën, por prapë shoh dritë…
Veç Drinin e kam okular,
si buçet një shpirt në dhimbje,
thur andrra, ti merr lumi,
-S’ka ardh vakti! – thu në pritje.
N’krye temin janë zgju do re,
shkëndija jote fort m’ka godit,
sa herë deti rrah dallgë mbi dhé,
aq herë të pres në breg me mbrrit!