Më erdhe dhe solle tek mua pranverën,
edhe pse vjeshta kish nisur të zbresë.
Me fletët e arta që binin nga qiejt,
ti ndeze një dritë, një ngjyrë në mes nesh.
Ti ishe aty ,si një rreze e zjarrtë,
kur mendova se çdo gjë ishte shuar.
Ti më dhe forcë dhe më ngrite lart,
si yjet që rilinsin një shpresë për të jetuar.
Si një lule që rritet në stinën e parë,
ashtu në zemrën time një lule re lindi.
Ata sytë e tu një univers i fshehur,
i ndjeja brenda meje ,aty ku rrinin mbledhur.
Zemra rrahu fort, ndoshta kishte pritur,
si dielli mbas shiut që e kish ujitur.
Të dy përsëri ku koha na harroi,
me rrënjë të forta prapë ne na bashkoi