Kur filloj të numëroj
Aromat e mia.
Di se kë të zgjedh të parën.
Më shtyn dashuria.
Pa u menduar dy herë,
Se më buzëqesh zemra.
Janë fëmijët, ardhmëri
Pa përmendur emra.
Dhe vazhdon lista pas tyre,
Erëmirë lule fushe.
Prindërit bekimi im,
Dashuri pa kushte.
Më rritën me dhembsuri
Dhe mirësi ndaj botës.
Më mësuan që fëmijë,
T’i vë gishtin kokës.
Që të le emër të mirë,
Nder dhe dinjitet.
Të mos vras me pabesi,
Një shpirt që s’të vret.
Pastaj vjen aroma e motrës,
Që mbart ndjesi nëne.
E më ndriçon krejt errësirën,
Si vegim prej hëne.
Është aroma që më ndjek,
Pas si hajmali.
Dhe më ruan nga furtunat,
Një engjëll si ti.
Dhe pse vite nuk e ndjej
Përqafimin tënd.
Mbetesh vëllai im i vogël,
Mes humbjes që dhëmb.
Emocioni s’është njësoj,
Si këto që përmenda.
Po mbart shumë kuptim prezenca,
Jotja, zemrës brenda.
Gjithë këto vite kemi ndarë,
Si një trup të vetëm.
Përplot kaluam dhe sfida,
Po kur nuk u trembëm.
Ndaj dhe unë ndjehem me fat,
Në ëndrrat e mia.
Se më bekojnë për çdo ditë,
Aromë-dashuria.