Te ura e vjetër një mëngjes ndalova,
uji rridhte, po s’ish ai që njoha;
gurët rrinin në vend,
veç hapat e njerëzve
kishin humbur emrat.
Një plak kaloi pranë me shkop në dorë.
Më pa,
buzëqeshi lehtë
dhe tha:
– Mos e pyet lumin
ku i çon kujtimet.
E ndoqa me sy
derisa u tret në kthesë.
M’u duk
se nuk iku ai,
por një copë kohë
që s’kthehet më.
Atëherë e kuptova:
njeriu nuk mplaket
kur thinjen flokët,
por kur pushon
së çuditurit
me botën.
Dhe ika.
Jo më i ditur,
as më i fortë,
por me një heshtje
që vlente
më shumë
se një mijë fjalë