Eh… si u puthkan sonte retë,
nga hëna nuk paskan turp,
yjet i shikojnë me endje,
nata, shtati ku flenë butë.
Dielli lindi i nervozuar,
përqafimin do t’ua ndajë,
xhelozon puthjet e nxehta,
dërgon shiun që t’ua shuajë.
Dhe natyra qesh me vete,
kur sheh puthjet plot rrëmbim.
Le të puthen sa të duan,
kush jeton pa dashurinë?
Shiu ra vetëm ca pika,
retë e bardha s’i trazoi,
ujiti puthjet e nxehta,
dashuria të lulëzojë.