Pasqyra më tregon krejt ndryshe sot,
Thua sikur të jem një njeri tjetër;
Me thinja të bardha, me rrudha plot,
Me hallet zhubrosur si letër.
S’di ku e pashë një fotografi nga të shkollës
Tek një mike ndoshta, dhe m’u kujtua rinia;
Buzëqeshja si drita mbi lulet e mollës,
Dhe shpirtit më fliste dija.
Dikur flokëdredhur, kaçurrela,
Të zeza, që tundeshin si varka mbi valë;
Të bukura si susta të holla me tela,
Por koha i prishi ngadalë.
Një det me ëndrra dhe sy plot jetë,
Një zemër si era që fryn në pranverë.
U plaka, pasqyrë, u plaka vërtet,
Dhe pika e lotit më derdhet mbi verë.
Pastaj qesh me vete si një e çmendur,
Se lumi i kohës nuk ndalet kurrë;
Kujtimet rinore i mbledh për t’i gdhendur,
Si fijet e dritës të end një pëlhurë…
Sot më tregon krejt ndryshe pasqyra,
Por zemra më thotë se nuk kam ndryshuar;
Bukuria e vërtetë nuk është tek fytyra,
Por shpirtit të bukur me muzën e shkruar.