Kur pemës, gjethet, të mos buisin më
dhe rrënjët e saj ngulur, forcën të humbasin,
rrufeja do derdhet mbi trupin e saj të zbrazët,
e pafuqishme do shkrehet, mbi tokën që e mbajti.
Edhe pse në grahma, që përpëliten në ringjallje,
me duart/degë që përkundi sythjetët,
kujton cicërima zogjsh që i përkujdesi stinëve,
mbyll sytë të ripërjetojë fëshfërimën e gjetheve, simfoninë e jetës.
Ashtu e palëvizur me degët anemike,
do shkojë nëpër mend, gjithçka që pa rreth e rrotull,
si karusel do lëvizin ngjarjet e gjithëndodhura,
do i buzëqeshi ëmbël/hidhur, ironisë së jetës