Do të fal edhe këtë herë
me pak kripë deti
në pëllëmbë
Do t’i mbledh grimcat e zemrës
do t’i ngjis me të bardhën e ujit
me një fije mendimi
që agimi e la
mbi valë
Pikën e fundit të lotit
do ta bëj kripë
dhimbjen mjaltë
fjalën një zog drite
Sepse falja
ka diçka prej dielli
digjet
dhe përsëri ndriçon
Do ta ndez kandilin e saj
thellë në shpirt
Pastaj shko
Merre faljen time
si një dritë të fundit
mos e kthe kokën
sepse pas teje
dera u mbyll
dhe çelësi
mbeti nga ana e dritës…