Ta fala zemrën por ti nuk e deshe
S’pate mëshirë, më le me dhimbje
Ndërsa unë qaja, ti me mua qeshe
Kishe tjetër, këtë e them me bindje.
Dashurinë time tjetrës nuk ia fala
Vetëm ty t’i fala ëndrrat dhe rininë
Befas më pushtove sikur në det vala
Mendova: “Ne dy ta presim pleqërinë”.
M’i more ëndrrat në netët pa gjumë
Lotin ma le n’sy, në shpirt një plagë
Pse s’e kuptove që të desha shumë
Në zemrën time më le vetëm vragë.
Nuk shpresoj, jo më, të më kthehesh
Edhe pse emrin shpesh ta pëshpëris
Me vite prita mos vallë diku fshihesh
Për ty edhe ëndrrat çdo natë i bezdis.
Koha po kalon e plagët më mbeten
Kam edhe diçka që koha s’e shlyen
Dashuritë vijnë, po ashtu dhe treten
Por loti, asesi, gjurmët nuk m’i fshin.
Shko ti te ai, nga vuajtja të thyhesh
Ndoshta një ditë do të më merr malli
Të vi dhe të shoh te tjetri si ndihesh
Edhe si jetohet e vdekur për s’gjalli!