Vera kurorëzoi diellin me flakë,
galaktikat çelën trëndafila drite;
në gjakun e yjeve piqej amshimi,
e koha mbeti pa fjalë.
Qielli i lau horizontet me ar,
era mbolli diell në çdo farë;
çdo gjethe u bë alfabet i dritës,
çdo vesë- një sy i universit.
Kur nata veshi mantelin e yjësisë,
vera u ngjit në piedestalin e kozmosit;
edhe heshtja lëshoi rrënjë në dritë,
duke lulëzuar në përjetësi.
Në fronin e agimeve u ul pafundësia,
dielli bekoi frymën e çdo luleje;
kozmosi këndoi himnin e jetës,
e vera u bë emri i dritës.