Sa yje shoh në qiell,
Ngjajnë me sytë e nënës sime.
Ah, ai shkëlqim sa më mungon!
Më kthen mbrapa në kohë,
Sa të çara shoh në tokën e tharë,
Në ditë behari,
Më ngjajnë me plasaritjet
E duarve të saj,
Trupi më rrëqethet kur e kujtoj,
Sa me mund na rriti,
Për ne ajo kohë ishte stinë lulesh,
Ku vinim në një botë të panjohur,
Ku s’na munguan kurrë
Duart e saj, zgjatur drejt nesh
Dhe ninullat e saj,
Kur këndonte
Dhe në përgjumje nga lodhje,
Netët i kalonte zgjuar,
E ditën kurrë s’i humbte shkëlqimi i syve,
Drejt syve tanë.
Na mësoi të ecnim
Me hapa të pagabuar
Drejt një rruge të gjatë,
Të quajtur jetë
Për të ishte stinë gëzimesh,
Stinë mundimesh,
Stinë skamjesh,
Por me zemër të madhe
E shpirt të bardhë,
Ku gjithë drita e saj
Binte mbi ne
Eh, sikur të ktheheshin
Dhe një herë ato stinë
Vërtet të vështira,
Por të paktën do të shihja sytë e saj,
Që rrezatonin dritë në sytë tanë,
Nuk do t’i hidhja shikimin
Çdo natë qiellit,
Për të parë yjet,
Që ngjajnë
Me sytë e saj.
Xhemile Adili-SYTË E NËNËS
- Advertisment -