Në pasaportën e verës
mosha është një numër i fshirë me acid.
Ajo ringjallet çdo qershor,
si një klon i buzëqeshur në vitrinë,
pëson amnezi në shtator,
lë pas një dhomë hoteli pa testament.
Në xhepat e saj, varrezë sendesh,
me fosile guaskash,
bileta drejt stacioneve jo ekzistuese,
akullore të shkrira,
plazmë e ëmbël e kohës,
premtime,
ato monedha të rreme që tregu i dimrit s’i pranon.
Dielli është një redaktor në dhomën e montazhit.
Djeg hijet me rreze lazera,
nënvizon buzëqeshjet me dritë neoni,
dështon të dezinfektojë mallin,
atë kancer të heshtur të dritës.
Kur vera falimenton, ikën,
s’merr aset me vete.
Na lë një pigment të djegur në retinën e kujtesës,
një infarkt kripe n’zemër,
mashtrimin optik,
se vitin tjetër do të abonohemi,
sërish te kjo dhimbje,
sikur të ishte premiera e botës
Bruna Gosa-Vera
- Advertisment -