Mbrëmjet tona të largëta,
Në kinema “14 Nëntori”,
ne uleshim gjithmonë në rreshtin e tretë,
Në nisje të filmit tonë…
“ Nuk ka paqe nën ullinj”
Salla plot dhe zërat që shuheshin ngadalë,
Dritat fikeshin njëra pas tjetrës,
Ekrani i madh mbi bezen që ndizet.
Në një nga mbrëmjet tona,
Filmi nuk ishte në ekran.
Nuk shikonim njerëz, ndonëse salla ishte plot,
Ishim vetëm ne të dy,
që nuk e dinim se disa çaste
bëhen më të gjata se një jetë.
Ndër ditë ndalem aty,
e kërkoj me sy
atë derë të vjetër,
atë sallë,
atë rresht të tretë…
“14 Nëntori” nuk është më.
Biletat i ruajmë
në sëndukun tonë sekret…
Në vendin ku dikur
fikej drita për të nisur një film,
Sot ndizet drita e një supermarketi.
Njerëzit hyjnë,
blejnë, dalin,
karrocat trokasin mbi dysheme…
Dhe ndoshta askush nuk e kujton
se dikur aty,
Në filmin e ekranit prej bezeje,
Zemrat rishtare të dashurive,
Pa e kuptuar,
nisën filmin e tyre.
Sa herë hyj brenda,
mes rafteve dhe dritave të bardha,
Më duket sikur dëgjoj
një zë të largët:
“Filmi po fillon”
Ndalem përtej viteve,
përtej supermarketit,
përtej mureve që ndryshuan.
Ende shoh kolltuqet e asaj kinemaje,
Dritën që binte mbi ekran,
Dhe ty… ty pranë meje.
Fotografia është zbehur,
Skajet janë brejë e kohës,
Bardhë e zi ka mbetur kujtimi…
I pazbehur ka mbetur rreshti i tretë,
Në kinemanë tonë të rinisë,
Aty ku nisëm filmin tonë…