Rrëzohet vjeshta mbi supet e verës,
si një shtegtare që vjen pa zhurmë,
tokës i zhvesh degët, një nga një,
dhe i fal një magji të heshtur mbi gjumë.
Në damarë freskohen ethet e verës,
që dielli i ndezi gati në flakë,
tani pulsi i tyre bëhet më i qetë,
si një tingull që largohet dalëngadalë.
Stina e artë më puth me freski,
trupi çlodhet, zemra rreh më lehtë,
gjethet zbresin butë mbi flokë,
si kujtime që s’duan të ikin vetë.
Në trotuare shtrihen si kurora,
gjethe të arta, të lodhura nga udha,
shpirti, nën qiellin e vjeshtës,
gjen flladin që vera kishte fshehur.
Pas shiut të butë del dielli përsëri,
mbi rrugët e lagura hedh një shkëlqim,
vjeshta më mëson me heshtjen e saj,
se çdo mbarim fsheh brenda një fillim.
Ajo që bie, thahet, s’kthehet më,
si gjethe që e merr era e ftohtë,
vjeshta merr me vete edhe disa ëndrra
dhe lë pas një boshllëk që s’mbushet dot.
Ndoshta kjo është e vërteta e saj:
– Çdo bukuri lind për të perënduar,
çdo stinë, sado e artë të jetë,
një ditë largohet… për t’u kujtuar.