Ke marrë veten tënde,
je rehatuar si në prehërin e nënës,
je dyzuar për largësitë
që vijnë të avashta nga e ardhmja.
Ke bërë vend në kohët
që të kanë gjetur të papërgatitur,
në larjen e hesapeve
me cingërrimat e errësirës,
dhe për t’u ndritur…
Ti, që besoje aq shumë
në fjalën e dhënë,
në ylberin që dilte pas shiut,
në stinët e tjera,
të pagëzuara vetëm
në brishtësinë e luleve.