Gabriela Mujaj-DITEN KUR MUROSËN ROZAFATIN

Eva dhe Maria kjajten tri ditë e net.
Në shej’ rebelimi,
Eva u zhvesh lakuriq dhe me gjethe mbuloi Adamin.
Gratë zun’ be në barqet e tyne,
Qi kurrë ma s’kanë me qenë t’përvuejta.
Ditën qi murosën Rozafatin
Burrat nuk kien ma burra,
Por trathtar’.
Dikush prej qiellës
I quejti gjarpnij.
Nji pik tambli ja helmon jetën
Të shoqit vazhdimisht,
në rrethin e fundit të ferrit.
Ajo i bjen mbi ballë
Ndërsa aj kujton tullën me të cilën ja murosi asaj gjoksin e djathtë,
Qi aq herë e kishte rrok me afsh.
Ditën qi murosën Rozafatin
Burrat u zhburrnuen përjetësisht.
Dhe Eva, Maria, Teuta, Helena
Ajkuna, Nora, Shota,
E të gjitha gratë e shekujve me rradh’,
Në shej mospajtimi,
Lëshojnë shiun e vjeshtës së parë mbi tokë.
Kur e murosën Rozafatin
Edhe vetë fati u ndie i pafat!
Se aty asht’ nji Gjí
Qi ushqen tan’ Shkodrën
Dhe vazhdimisht
E kthen mbrapsht historinë.