Ke pyetur ndonjëherë veten
për dëshirat tua, për ëndrrat?
Ke gjetur përgjigje?
Ndërsa po torturohesh
në një botë i/e rrethuar me egërsi,
ku ecën mes britmash e zhurmash,
që hingëllojnë në mes të errësirës së vonshme.
Ecën
mes baltës, vapës e ngricës,
zbehur e zhveshur nga çdo gjë,
që të dukesh i/e paekzistuar, i/e padukshëm, i/e pajetë.
Apo thjesht shëtit
si një shtegtar/e nëpër vite e dekada,
që endet pa drejtim, pa destinacion,
pa e pyetur kurrë veten ku je,
nga lindi ëndrra që po e mbyt çdo ditë pa e jetuar,
dhe ku humbën dëshirat, si dritë që kurrë nuk agoi,
ndërsa po tretësh në një botë që s’bëhet vonë për ty
por u bënë vite që harrova ta dua veten.