Po jua lë amanet Shqipërinë,
këto troje askush mos t’i shkelë
që s’ka gjakun e Arbërisë,
që ilir kurrë s’ka qenë.
Amanet ua lë zogjve
që folenë ndërtojnë mbi të,
amanet lumenjve e deteve
që përshkojnë këtë dhe.
Amanet ia lë dhe hënës
që natën ta ndriçojë,
që askush që nuk është bir i Skënderbeut
të mos i hedhë as sytë ndër troje.
Amanet dhe ti, o diell,
që i jep jetë kësaj toke,
amanet, o moj shqipe,
që ndër shekuj n’flamur valvitesh.
Amanet ua lë të gjithëve
që ta ruajnë si dy sytë,
që çdo foshnjë që të ngjizet
të jetë krenar për Shqipërinë