Një ditë kureshtare më pyeti dashnia,
Pse nuk beson tek unë asnjëherë?
Dikur ke shkruar vargje dhe letra,
Tani më sheh si ndjenjë të pavlerë.
Kush vallë shpirtin ta vrau kaq keq,
Dhe zemrën ta helmoi, kush ish ai dreq?
Të zgjoi nga ëndrra, murosur në vite,
Të derdhur në mall, të mbytur në pritje.
Dashni!
S’dua të flas, për diçka që më dhemb,
Në thellësi të krejt qenies shpon si një gjemb.
Imazhi i tij, sa herë e kujtoj,
Më shoqëron me lotët e dot s’e pranoj.
Shumë më tepër se kaq, s’dua ta urrej
Dhe këtë nuk e bëj se akoma e ndjej.
Veç paqe dhe qetësi i kërkoj kësaj jete,
Rehati ndjenjash dhe respekt për vete.
Besimin tashmë në provë po e vë,
Kur fort të godasin, nuk ngrihesh dot më.
Rikthimi s’ka vlerë, asgjë prej fillimit
Dhe këto janë pasojat që i merr prej zhgënjimit.