William Wordsworth – Zëri i Natyrës dhe Romantizmit Anglez

William Wordsworth (1770–1850) është një nga poetët më të mëdhenj të letërsisë angleze dhe një prej figurave kryesore të lëvizjes romantike. Ai lindi më 7 prill 1770 në Cockermouth të Anglisë dhe kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në rajonin e bukur të Liqeneve (Lake District), një vend që u bë burimi kryesor i frymëzimit për poezinë e tij.

Wordsworth besonte se natyra kishte fuqi të jashtëzakonshme për të edukuar shpirtin dhe për ta bërë njeriun më të mirë. Në poezitë e tij ai paraqiti bukuritë e maleve, lumenjve, pyjeve dhe fushave, duke i lidhur ato me emocionet, kujtimet dhe përvojat njerëzore. Ai e konsideronte natyrën si një mësuese të heshtur që i jep njeriut qetësi, urtësi dhe frymëzim.

Së bashku me mikun e tij poet, Samuel Taylor Coleridge, ai botoi në vitin 1798 përmbledhjen “Lyrical Ballads”, një vepër që konsiderohet si pikënisja e romantizmit anglez. Kjo përmbledhje solli një revolucion në poezi, sepse përdori gjuhë të thjeshtë dhe tema të afërta me jetën e përditshme të njerëzve.

Ndër veprat më të njohura të William Wordsworth janë “I Wandered Lonely as a Cloud”, “Tintern Abbey”, “The Prelude”, “Ode: Intimations of Immortality” dhe “Lucy Poems”. Poezitë e tij vazhdojnë të lexohen dhe të studiohen në mbarë botën për shkak të ndjeshmërisë së tyre të thellë dhe mesazheve universale.

Në vitin 1843, Wordsworth u emërua Poet Laureate i Mbretërisë së Bashkuar, nderimi më i lartë për një poet anglez. Ai ndërroi jetë më 23 prill 1850, por trashëgimia e tij letrare mbetet e pavdekshme.

William Wordsworth na mësoi se bukuria nuk gjendet vetëm në ngjarjet e mëdha të jetës, por edhe në momentet e thjeshta të natyrës që na rrethojnë çdo ditë. Përmes vargjeve të tij, ai na fton të ndalemi, të vëzhgojmë dhe të dëgjojmë zërin e qetë të botës natyrore.

1. Endesha i Vetmuar si një Re

Në qiellin e kaltër endesha pa zë,
Si re e bardhë mbi male me dëborë.
Papritur pashë lule pafundësi,
Që vallëzonin lehtë në pranverë.

Valët e liqenit shkëlqenin në dritë,
Por lulet kishin më shumë gëzim.
Dhe sa herë mbetem vetëm në qetësi,
Ato më sjellin paqe në kujtim.

2. Këshilla e Natyrës

Kur zemra lodhet nga rrugët e jetës,
Dhe mendja humbet mes zhurmash pa fund,
Dil në pyll e dëgjo fëshfërimën e gjetheve,
Aty natyra flet më shumë se kushdo.

Ajo nuk jep urdhra e as premtime,
Por në heshtje të mëson durimin.
Në çdo lumë, në çdo mal e lëndinë,
Fshihet një mësim për shpirtin njerëzor.

3. Kujtim nga Liqeni

Mbi ujërat e qeta të liqenit blu,
Pasqyrohej qielli si një ëndërr e artë.
Era e lehtë sillte aromën e luleve,
Dhe dita rridhte e qetë e pa fjalë.

Atë çast e ruaj në zemër përherë,
Si dritë që nuk shuhet në errësirë.
Sepse kujtimet e bukura të natyrës,
Janë thesari më i madh i njeriut.

Thënie të njohura të William Wordsworth

• “Natyra nuk e tradhton kurrë zemrën që e do atë.”
• “Mençuria shpesh është më pranë nesh kur përulemi sesa kur kërkojmë të ngjitemi lart.”
• “Fëmija është babai i njeriut.”
• “Poezia është shpërthimi i ndjenjave të fuqishme, të kujtuara në qetësi.”