E di, kjo tokë ka parë më shumë se ne,
ka mbajtur mbi supe gjak, flamur e fe.
Dikur fjala ishte fjalë, besë e nder,
sot shpesh tretet si hije pa vlerë.
E di, flamuri nuk është veç një ngjyrë,
por gjaku i derdhur për këtë tokë të lirë.
Se para nesh ka pasur burra me fjalë,
që vdisnin për atdheun, jo për një karrige në sallë.
E di, sot shumë gjëra janë kthyer përmbys,
por shpirti i kësaj toke s’është gremis.
Se kur errësira mbulon çdo anë,
drita në zemrat tona prapë mbetet gjallë.
E di, rinia largohet me mall në shpirt,
por emri i këtij vendi i ndjek kudo si dritë.
Se kjo tokë s’na kërkon veç fjalë,
por zemër, sakrificë dhe qëndresë ballë për ballë.
E di, dhe këtë s’e them si vajtim, por si jehonë:
të zgjohemi për këtë gjuhë, për vendin tonë.
Se nëse e lëmë të bjerë në harresë,
humbasim dhe vetë emrin shqiptar me besë.
Kurrë mos harrojmë kush jemi e nga vijmë,
që pa rrënjë s’ka t’ardhme, ka veç errësirë.
Se kjo tokë s’ka nevojë për heshtje e frikë,
por për zëra që ngrihen për t’drejtën e dlirë.