Nuk e di sesi je bërë njësh me mua!
Nuk e di sesi je bërë njësh me mua!
Ke marrë ngjyrën e lëkurës sime.
Ndien e ndiej rrahjet e tua,
më fle në damarë e të fle në deje.
Ti lis e unë gjuhë rrufeje.
Nuk e di sesi ëndërron me mua!
Ngjit malet e bie kur unë bie.
Vrapojmë në pyje e ulërasim: „Të dua!“
Të jam bërë e më je bërë hije.
Ti gështenjë, unë ketërushe në degët e tua, lastarë hardhie.
Nuk e di sesi zgjohesh me mua!
Shtrihesh mbi re, si unë e marrë.
Puthesh e puthem me yjet siç dua,
vdesim – rilindim të dashuruar nga e para.
Ti planet në flakë, unë pulëbardha.
Nuk e di sesi në një kohë teshtijmë!
Ti nga larg e unë mbi foton tënde.
Kollitesh ti e kollitem unë njëkohësisht,
habiten zotat e njerëzit tremben.
Ti je shkëmb, unë puhizë çapkëne.
Nuk e di sesi takohemi çdo natë!
Ti vjen si vegim e unë bëhem oazë.
I shtroj zemrës pecetë mbi gjoksin tënd,
heshtja s’bëzën, puthja bën kuvend.
Ti princ, unë xixëllonjë me naze.
Nuk e di sesi jemi kaq larg!
Para se të fle, të ndiej në mushkëri.
Para se të zgjohem, të përkëdhel lehtë.
Të përqafoj gjurmën sikur të ishe ti.
Ti kthehesh në breg, unë në stuhi.
Nuk e di sesi ti je unë!
Kur unë jetoj, e ndiej të jem ti.
Shpirtin ndiej det e ty si shkumë.
Lërmë të fle. Mos më zgjo! Fli!