Fitnete Bashota Krasniqi-AJO KISHTE NJË TË NESËRME

Ajo nuk vdiq
E vranë.
Tash, mbi trupin e saj
flet heshtja.
Thanë;ishte e shkruar,
po dhimbjen e saj
s’ja lexoj askush.
Ajo nuk vdiq
E vranë.
Emri i saj ,
do të shkruhet mbi varr;
një grua më pak,
një nënë me duar bosh,
një ninull pa këngë,
një shtëpi pa hapat e nje bebe,
E prapë thanë;
Një grua le të vdese në heshtje.
Ajo kishte një të nesërme,
një mëngjes që e priste pa durim.
Ajo vdiq,
E vranë.
Dhe bashkë me të , vdiq edhe ajo,
që ende s’kishte parë dritën.
E vetme mori frymën e fundit,
ndërsa në bark mbante një fryt, një jetë ,
që s’arriti t’ja thërriste
as emrin e saj.
Ajo iku , dorë për dorë,
me të voglin filiz,
që mbante mbrenda,.
E la pas këtë botë të ndyrë,
po nuk e la vetëm
sepse ajo jetë ishte e brisht,.
Vdiq pa emër.
E quajtën fatkeqësi.
Ishte shumë herët.
Në embrion mbante gjakun e tij,
një copëz të sajën,
që s’arriti ta sjellte n’jetë.
Në vendin ku duhej të ishte sot ajo
errësira ka mbuluar dhimbjen,
dhe dhimbja,
kishte mbetë mbi rrënoja.
Ajo kishte një nesër
që e priste pa durim,
do të bëhej nënë,
po s’paska qenë e thënë.
Dhe preheri mbeti bosh.
Nina -nana mbeti pezull,
në ajrine nje shtëpie
që nuk e dëgjoj kurrë,
zërin e foshnjës.