Më dridhet mishtë nga lajmet e vendit tim.
Një vend i vogël me natyrë bujare.
Duket si një buletin lufte, dëgjon veçse krim.
Zoti fort e deshti por njerëzia ,hiç fare!
Një fëmijë rrihet për djersën e tij.
Një tjetër shtypet duke ecur mbi patin
Dy të tjerë në trotuar lozin fëmijërinë
Një i çmendur pijanec i shtyp me makinë.
Diku një grua e coptuan të gjallë
Një tjetër teksa ecte rrugës , u harrua
Tre të tjerë u vranë në autostradë
Dy “miq “me njëri- tjetrin , keqas u ngatërruan.
Çdo javë numëron çmenduri ngjarjesh
Ku llogjika dhe shpirti janë strukur në vetmi
Ditët kalojnë përmes njëmijë hallesh
Në ferrin e kohës pa dashuri!
Ç’është ky mallkim që vend ka zënë
Dhe malet i dredh e përgjëron?
Të jemi në paqë ,nuk qenka e thënë
Të mbetesh me shpirt ,askush më s’gëzon.
Kohët pështillen në pallton e tyre,
…ato ndiejnë frikë, frikë, frikë!