Qava. syri pika loti..lëshoji..
U bënë rrëkeza bulëza shiu..
Vija pikëllimi fytyrës pikturoji..
Eh dhimbja perde mjegulle shtriu..
Lotët u bënë burime gurgullimë..
Pranvera u bë verë e thatë,
Vera u bë e ashpër ..dimër..
Trishtimi ndolli vjeshtë të acartë..
Dhimbje u mblodhën kapluan shpirtin.
Si shtrigat pëshpërisnin bënin komplot..
Veç zanat kërcenin shpejtuar ritmin..
Vendosur lule shumëngjyrëshe kurorë..
Zënë dorë përdorë nisën përqafimin. ..
Po zemra pse më dhembte kaq shumë..?
Shtynin shtrigat që më sollën trishtimin…
Ç’kalvar vuajtjesh plagosje kalova unë…
Nga sëmundjet puna e rëndë. jam lodh..
Çdo gjë thonë të vjetrit koha e shëron..
Po kujtesa është gjemb dhe gozhdë..
Nuk harrohen e pse të tjerët thonë kalon..
Shkruaj natën qepalla mbi sy më rëndon,
Vargjet pikojnë lot ..zemra qan..
Nuk di pse zotit i lutem pse më mundon..
Durimi ka një fund,po shpirti pikëllim më s’mban!?