Ty të shoh gjithmonë si qiell vjeshte
n´sytë e tu e shoh lumin duke gurgullu`
n´ballin tand e shoh një zjarr kreshte
këto udhë t´botës i mas vetëm me hapat e tu.
A je ti një prush apo vetëm një urn zjarri
a je gjumë i tretur nga netët e mia,
a je shi i derdhur me shtamba malli
a je copë trishtimi shkëput nga dashnia?
E di çka shkrep´tinë n´qiellin e shpirtit tand
e di që meridianeve ti u jep zjarrmi,
kjo botë kaq e madhe për secilin ka vend
e për ty ka rezervu´ sall shekuj vetmi!