S’di sepse kur nis të shkruaj
vargjet i kthej në poezi,
rrjedh natyrshëm dhe i dua,
t’i rimoj me dashuri…
Që t’i flas me shpirt penës
për gjithçka që syri sheh,
të ia dua ngjyrat jetës,
si e njoh, e si me njeh.
Është kaq bukur syrit parë,
paqe njerëz, mirësi,
krejt rrëkeshëm si ujëvarë
ditët ikin nji nga nji.
Ikin dhe ti s’mund ti ndalësh
as në grusht e as në hap.
treten nëpër ëndrra valësh
detet s’mundesh ti bësh zap.
E në mundsh nga zemra jote
veç bëj mirë, sa nuk është vonë,
do bekohesh tej kësaj bote,
ku ka jetë përgjithmonë.