Në heshtjen e natës, kur yjet ndriçojnë,
mendimet e mia vetëm te ti qëndrojnë.
Ti je rrahja e zemrës, je ëndrra ime,
je drita që më ngroh shpirtin në çdo agim.
Sikur të isha yll, do ndriçoja për ty,
sikur të isha erë, do të përqafoja me ëmbëlsi.
Sikur të isha det, do të të falja dallgët,
veç të shihja në sytë e tu të bukur,
ku dashuria nuk njeh ndarje.
Nuk dua pasuri, as botën të ma falin,
dua vetëm dy duar që kurrë të mos më lënë.
Një zemër që më do edhe kur koha kalon,
një shpirt që pranë shpirtit tim gjithmonë qëndron.
Sepse dashuria nuk matet me fjalë,
por me zemrën që të zgjedh çdo ditë,
me një përqafim që shëron çdo plagë,
dhe me një “të dua” që vjen nga shpirti,
e mbetet aty… për gjithë jetën.