Të pata treguar, nëse të kujtohet:
mbi dhimbje kam ecur këmbëzbathur
të mos e zgjoj heshtjen e përgjumur,
as ofshamat e shpirtit që ecjeve
përgjatë dimrave, i ngrinte stina.
Dhe, vazhdova më tej:
të thashë që s’bëra gjumë fare,
më torturuan mendime vrastare,
e në vargun tënd i shërova dhimbjet,
dhe plagëve u vesha gjëmat e shpirtit.
Mbijetova si varrë nën fashë.
Jam i fjalës, edhe këtë ta thashë,
do ta mbaj premtimin që i bëra jetës.
Shpirtit i kam dhënë besën,
që vdekjes do ia shuaj shpresën
se, po vdiqa, nuk ia fali vetes.
Nëse vdes, më qaj, o Poet.
Më qaj në vargun ku ne u takuam.
Aty ku shpirti të kishte marrë flakë
gjersa e pavdekësove në përjetësi e,
kur unë të prehem në këtë tokë,
dhe kur shpresë më nuk më mbeti
në tokën e stërgjyshërve të mi,
më qaj ti, më qaj, o lum Poeti.