E kush na e bëri përshesh fjalën,
mërmëriti perëndimi,
sorollatemi të zënë në psherëtima,
s’ngjajmë me langashët,
pse përgjigjet na u bënë gostima?
E kush ua nguli sytë qosheve tona,
mërmëriti mali,fusha,
s’matet njeriu me peshë,
ndonjë mund të ngrihet,
nga cep i largët,
botë tjetër pse zgërdhihet?
Pa shih,
si bufeshka vijnë dallgët e detit,
ca mure bëjnë pritë t’i vrasin,
shtyjnë e shtyjnë,
ledhatojnë bregun e ikin,
lebetiten,
pastaj zhurmat e veta gëlltitin.
Valëthyer përplasur mbi beton,
shkëmbinjtë e një ishulli u copëtuan,
tallazet e kohës në këmbim,
cullufesh të një pishe u ngushëlluan.
E kush e pat shkruar këtë përrallë,
kureshtar një vendas i ri,
ca ofshama ju kthyen në mjegull,
vari kokën mbi kraharor,
s’kish frymë të pyes diç’tjetër.
Pendueshëm lexoi në heshtje,
kur përrallën e damkosur gjeti…
I thanë:
-shkruesin e piu toka,
tokën e piu deti.