Me hap të sigurt, vjen drejt shtratit
që dhimbja e mbanë nën pushtet
dy sy plotë gulm tek ty shikojnë
si të jesh,perëndia vetë
Mbi supe çonë një barrë të rëndë
se vlera e jetës është e shenjtë
mes agonisë së errësirës
ty bëhesh dritë,ty bëhesh shpresë
Në sallë ku pritja, plak durimin
dhe heshtja, hesht e shqetësuar
me thikë i pret udhën të frikshmes
dhe shpresa ndez, dritën e shuar
Për sytë që nisë, hapen ngadalë
dhe jetën shohin si dhuratë
o dorë e artë që nuk gabon
një falënderim duket pak
Për misionin tënd hyjnorë
të Hipokratit trashëgim
mos u shoftë, kurrë drita e shpresës
u lartësoftë dhe pastë bekim!
