HomeKulturëLetersiZanë Mehmeti-Atlasi i mungesës

Zanë Mehmeti-Atlasi i mungesës

Ajo është një ishull prej hijeje,
atje diku, në një qytet,
ku simfonia e egër
e gurit dhe betonit
i bluajnë zërat
mes dhëmbëve të ftohtë,
ku deti është vetëm
një frymë larg,
por mbytet edhe frymëmarrja
e tij e fundit, pa u dëgjuar.

Ajo është një dorë,
një pikë e vogël,
një pikësim i errët
në alfabetin e lëkurës,
ku kujtesa ime
harron të gabojë.

Është një palë xhinse,
ku fle e kaltra,
një tis bezhë mbi pantallona.

Një palë atlete të bardha,
është ajo,
hapat e të cilave
nuk i kam dëgjuar kurrë,
duke ardhur.

Është zë, ajo.
Arkitekturë pa mure.
Një prani,
që i ka lënë këpucët te pragu
dhe m’ka hyrë
zbathur në shpirt.

Nuk ka fytyrë,
por ka gjetur
një dhomë sekrete
brenda meje, ku askush tjetër
nuk ia shqipton dot emrin.

Ajo nuk është, as gjysmëhënë;
është ai hark i hollë i argjendtë,
filli që qielli e mban pezull
mes dy muajsh,
kur njëri ende
nuk është tretur plotësisht,
e tjetri nuk ka mësuar
ende të lindë.

Eh!
Disa drita,
nuk kanë nevojë
të bëhen të plota
për ta ndryshuar
tërë pamjen e qiellit.

Ajo është diku…
ndoshta me shpirtin e mbështjellë nga një cipë frike
e tejdukshme,
si një farë që e ka dëgjuar pranverën përmes dheut,
por ende druan
ta çajë errësirën e vet,
e ta shpërthejë furishëm
dritën e brendisë.

Ndoshta brenda saj
lëvizin ujëra,
që nuk e kanë gjetur shtratin,
fjalë që u kanë mbirë
rrënjët në fyt,
dhe një zog që përplas krahët
në një kafaz pa grila.

Në është kështu…
kush do e grisë atë cipë,
për t’i treguar se drita nuk vret?
Kush do ta deshifrojë
atë re të dendur heshtjeje,
atë tregim të bukur
që refuzon të fillojë?
Kush do ia prekë fshehtësinë,
pa ia lënduar frikën?

Mbrohet ajo.
Mbrohet pas një kështjelle
valësh akustike,
ku unë, gjeograf i hijeve,
përpiqem të vizatoj
një kontinent
përmes fragmenteve
të një mozaiku,
që nuk plotësohet kurrë.

Aq mirë e njoh,
dreqi e marttë këtë shpirt!
Nga zëri që herë vjen,
si shi mbi çati,
e largohet para se
të mbushen enët.

E njoh nga lëngu i vishnjës;
ajo ngjyrë që mbetet,
si peng në fund të gotës,
si një muzg i vogël mbi buzë.

E çuditshme!
Sa e çuditshme,
dreqi e marttë këtë shpirt,
se si një shije
mund të jetë kaq e largët
dhe prapëseprapë,
të zgjojë në gjuhën e kujtesës
diçka që koha
refuzon ta tretë!?

E prek ekzistencën e saj,
si një i verbër
që i lexon yjet me gishta.

Çfarë mund t’i thuash
një pranie
që nuk bëhet dot trup,
por, as nuk pranon
të bëhet kujtim?

Kam mësuar të mos i besoj
çdo lëvizjeje të ajrit,
e të mos e marr
çdo krisje dege
për hapin e dikujt që po vjen.

Jam…, po, po…
jam thjesht një pelegrin
në portën e një tempulli
të kyçur,
pa e ditur nëse kjo pritje
është sprova ime,
apo një fat
që i takon dikujt tjetër.

Kohërat digjen në heshtje,
si qirinj pa fitil,
dhe në këtë pafundësi misteri
mbetem vetëm një pyetje:
a do të jetë
ky dritëshkurtim një urë,
apo varri
i një shprese të madhe?

RELATED ARTICLES
- Advertisment -