Sa shumë shkretëtira kalojmë në jetë,
duke fshehur stuhi pas një buzëqeshje të qetë,
sa herë mendojmë se gjithçka ka mbaruar,
kur një dritë e vogël na thërret për të vazhduar.
Mos u kthe pas për të numëruar plagët,
as mos pyet sa largë të çojnë hapat,
ka dyer që hapen kur zëmra vendos,
ka pranvera që lindin pasi dimri të lodh.
E nëse era të merr fustanin e ëndrrave,
lëre të fluturoj bashkë me frikërat,
se nuk je krijuar të mbetesh në rërë,
po të lulëzosh aty ku thërret zëmra e lirë.
Se Zoti nuk ta ndryshon shkretëtirën,
thjesht të hap një tjetër derë,
të kuptosh sa bukuri të pret përtej saj,
një mrekulli që ndodh kur guximin gjen.!
