Eh…
Kur ta niva zanin, m’u thërrmue njai mal qi m’kish zanë sytë,
m’shkriu bora n’krejt trupin,e n’varkën teme t’andrrës m’u ulën duert e tueja..
M’u çil zambaku për s’pari…
M’u ndez n’gaca t’dhemtës njai zjarm qi m’kish ba hi…
(Ani pse asht vjeshtë)
Kur t’pashë… eh, kur t’pashë,nuk u besoja as muejve t’ikun.
Me gjethen teme t’thame t’prekja frymën…
Degë më degë varesha, tu i përkundë hurmat e pjekuna…
me t’i pru te buzët… me i hangër krejt.
Kur t’pashë, m’u drithnue edhe pika e fundit e gjakut.
U bana xixëllojë….
U bana flutur…e n’bjeshkët e mia t’namuna u lulëzue moti…
Prroi nisi kangën mes lumnajave, me na lumnue… na ….