Qyteti laget,
Përbaltet udha,
Me ylberë të rremë,
Nga një copëz dielli,
Fshehur resh të pabindura.
Njerëzit lëvizin në humbëtira,
Marramëndëse dhe ndjejnë lëkundje.
Zhbirohet shumë shpejt shpresa,
Dhe sërisht fillon loja nga e para,
Si kubat e fëmijëve,
Që rrëzohen…rrëzohen,
Dhe përsëri rrëzohen.
Era shpërfillëse shkund,
Pluhurin e pemëve nga trupat e tyre,
Duke u munduar të duket kryeneçe,
E duke i bërë karshillëk vjeshtës që zhvishet paturp.
Por,
Njerzit lëvizin,
Si re të murrme,
Në mëngjeset e harresës,
Duke mbartur ngarkuar,
Hallet të hipura mbi kokë,
E duke ju tundur këmbët….
Qyteti laget,
E mendime të hedhura tutje,
Vdesin….
Sërisht një diell i vonuar,
Me frymorë të lodhur e të plakur mëndërisht..
E megjithatë… në këtë qytet që lëngon,
jeta ngrihet sërish nga hiri i vet,
me hapa të rëndë, por gjithmonë duke ecur