Një shi i dendur, i furishëm
Si kuaj të egër, të harbuar
Përmbyti rrugët, çdo pëllëmbë të qytetit.
Me ndjesinë e çakrdisur të një vegle muzikore
Kur luhet në inat e sipër, mllefosur
Me fajin e rënduar kundër gjithë botës.
Ritmin e një kazme, kur gërmon pareshtur
Për hapjen e një grope
Të varros sa më thellë tokës, kujtimet.
Për të harruar, për të ikur nga vetja
Me të vetmen dëshirë, me të vetmin qëllim
Një identitet të ri, rigjeneruar nga plagët.