Njè vjeshtè e krisur me ngjyra jete,
pèrtej imagjinate hapèron nè mendime,
ti je vjeshtê po une jam stinè nê vete,
sfidoj çdo kohè , çdo çast, ti bota ime.
Tè arta ngjyrat m’i ke shtruar,
gjethet tè lagura mbi trotuare,
ca pemê lakuriqe qè flenè zgjuar,
disa re gri dynden tê harèbuar.
Veç di tè risjell njè stinè simfoni,
Nè kêto rrugè kalldrame plot gjallèri
Vjeshtè Prishtinase pak sa çudi,
Flas me varg poeti se mè ngjan me ty.
Ti hesht, me heshtjen tênde luaj,
Vjeshtè grirore tè thèrras pranèverè,
shpirtin e kam tè gjallè dhe pse vuaj,
Nê qênien time çeline lule pêrherè.