Ku je, ku ke shkuar,
dua ta di, më nuk duroj!
Më duket sikur qiellit, yjet i janë shuar,
tokës, ngjyrat dhe gjallëria, shuar përgjithmonë.
Mos ndoshta në vesën e lules në ag do të gjej,
aty ku rrezja e diellit pasqyrohet plot hare.
Mos ndoshta je bërë hija ime që hapat të hedh e sigurt.
Më jep një shenjë, ej, prekmë në sup të të ndjej që t’i më mbron, s’më harron!
Lundroj çdo ditë në detin e kujtimeve edhe pse mbytem në pellgjet e lotëve.
Dua të fluturoj në krahët e zogjve kur majat e maleve arrijnë,
mbase në një pupël reje që ngjason sikur ti,
të prehem në butësinë e saj, si dora jote flokëve të mi.