Jetë e vranët ,
si qielli i këtij fillimnëntori
faqelagur,
shpresëvakët
mendja shkon larg
andej nga flatrat
zogjtë tanë kanë hapur.
Jetë rutinë,
monotonia në kthetra
shpirtmbërthyer,
kilometrat përçohen pa biletë,
në horizont me shikim mbërthyer.
Jetë e zvjerdhur,
si një rrobëz e vjetër
ngjyrëndryshuar,
e ç’jetë vetëquhet,
kur gjysma e zemrës larg
shtatë male kaptuar!!!