Ajo është vajza-gjethe,
e veshur me arin e vjeshtës,
me një fustan portokalli
që ia ka endur dielli në trup,
me buzë të kuqe si zjarri i perëndimit
dhe damarë të hollë
që i përshkojnë gjoksin si hartë jete.
Flokët ia ngatërron era,
degëzat i bëhen krahë,
dhe kur ngre duart drejt qiellit,
duket sikur pylli
po lutet përmes saj.
Ajo vallëzon mbi një këmbë,
me elegancën e një balerine,
ndërsa fundi i saj prej gjethesh
valëvitet si një flakë
që nuk pranon të shuhet.
E brishtë?
Po, sa një petal mbi ujë.
Por mos e merrni për të mundur!
Në çdo damar të saj
rrjedh kujtesa e një peme,
në çdo ngjyrë të trupit
fshihet një verë e tërë.
Vjeshta i troket në lëkurë,
i zbeh të gjelbrën,
i ndez të artën, të kuqen, bakrin,
por ajo nuk e quan këtë humbje.
E mban vdekjen e ngjyrës
si një stoli në flokë.
Era e tund,
shiu i lag,
stuhia i kërcënon krahët,
por ajo nuk i mbyll duart.
I hap edhe më shumë,
sikur dëshiron të përqafojë qiellin
para se të prekë tokën.
Sepse vajza-gjethe e di
atë që shumë njerëz harrojnë:
rënia nuk është gjithmonë dorëzim,
vyshkja nuk e fshin bukurinë,
dhe fundi i një stine
mund të jetë fillimi i një jete tjetër.
Kur të shkëputet nga dega,
mos thoni se humbi!
Ajo do të bjerë me dinjitet,
si një mbretëreshë që zbret nga froni,
duke ia lënë tokës
floririn e fundit të kurorës.
Dhe nën dheun e heshtur,
ku askush nuk do ta shohë,
do të bëhet ushqim për një pranverë të re.
O vajzë-gjethe,
ti që mban vjeshtën në trup
dhe pranverën në shpirt,
mos e ul kokën para erës!
Ti nuk je thjesht një gjethe
që stina e ka harruar në degë.
Je vetë poema e natyrës,
që edhe në çastin e rënies
nuk harron të shkëlqejë.