Në fund të pusit
hodha emrin tim,
por jehona ma ktheu
me një gjuhë që s’e njihja.
Brenda meje
një dimër digjte dëborën,
ndërsa hiri kërkonte një fajtor.
I hapa damarët e heshtjes,
por nuk doli gjak;
dolën fjalë të papërfunduara,
të zeza si rrënjët e natës.
Pastaj erdhi shiu
me duar prej qelqi
dhe lau pasqyrat,
por jo fytyrat e fshehura pas tyre.
U gjunjëzova para vetes,
jo për t’u falur,
por për të nxjerrë nga kraharori
atë gur që kishte mësuar të rrahë.
Dhe kur heshtja u ça,
nuk dëgjova britmë,
as lutje, as zë kambane.
Vetëm një pikë drite ra
në fund të errësirës.
Ishte shpirti im që po digjej
për t’u bërë hi i vetvetes.
Katarsis…
Jo të dalësh i pastër nga zjarri,
por të mos e bartësh më
flakën që të ka djegur.
Të rilindësh pa dëshmitarë,
me një plagë më pak
dhe me një univers
më shumë brenda vetes.