O dhimbje shekullore,
Sa rëndë na i plagose zemrat tona!
Unë të flas nga qendra e Evropës,
E ti, nga kjo Evropë e mallkuar.
O motër e shtrenjtë, nga Vlora e Ismail Qemalit,
E unë nga Kosova e Isë Boletinit,
Një shekull të ndarë përmes kufijsh politikë,
Një shekull dhimbjesh në zemrën e kombit.
A e di, moj motër, si i emërtonim fëmijët kosovarë?
Vlorë, Shkodranë, Shkodrane, Sarandë e Shkumbin,
Nga dhimbja e shpirtit kujtonim atdheun etnik,
Që na e kishin ndarë mu në zemër, mu në kokë.
E si të jetojë kombi,
Si të rrjedhë gjaku nëpër aortë,
Si të shërohen plagët me gjymtyrë të prera,
Si mund të qarkullojë gjaku nëpër vena?
Këto vargje po i shkruaj me lot në sy,
Nëpër rrugët e gurbetit, e humbur, e tretur,
Me etjen e pashuar, me zjarrin në zemër,
Për tokën e atdheut me të bukurin emër