Sonte hesht, m’u bëj frymëzim,
Nuk dua të di çfarë bie jashtë.
Puthjet e tua janë zjarri im,
Prushi që mbetet në ashtë.
Më ngroh kur vjeshta rrëzon gjethet,
Kur pemët dalëngadalë lë nud
Më digj si puthjet që lënë pas ethet,
Prania jote, flakë pa fund…
Më lër të humbas në përqafimin tënd,
Në sytë e tu, dy labirinte kohe.
Ti puthjen e fundit ndoshta mban mend,
Unë puthjen e parë, kur më njohe.
Eja më puth në ëndrra si herën e fundit,
T’i ndiej emocionet e herës së parë.
Të mbyten frikërat në rrjedhën e lumit,
Të digjet nata në gjoksin zjarr…