Tek livadhi i dashurisë,
Të gjeta moj sorkadhe,
si flutur më prisje me naze,
Merja erë manushaqe.
Si uji i pastër në krua,
rridhnin fjalët e tua,
ti, moj vajzë e fushës,
s’më the kurrë “të dua”.
Je bukuria e mendimit,
dielli e hëna për mua,
unë jam djali i stanit,
që të ëndërroj për grua.
Nga era e malit marr frymë,
me zemrën mbajtur në duar,
jam një djalë me shpirt melhem,
ti, thëllëzë e dashuruar.
Vajza e livadhit ishe ti,
Dhe unë djali i stanit,
Besën e vendosëm në gji,
Ti pranverë, unë zemra e beharit!